Praten over de dood, het blijft een beetje een taboe. Veel mensen denken er liever niet teveel over na. En ja, dat is ook logisch want niemand heeft het pasklare antwoord op wat er daarna gebeurt.

Rond mijn 15de kreeg ik ineens grote angst voor de dood. Het idee dat ik ook ooit in een kist de grond in zou gaan vloog me volledig aan. Dat duurde een tijdje en toen kreeg ik er soort van vrede mee. Niet echt natuurlijk maar ik leerde leven met het idee. 

Ik ben semi gelovig opgevoed. Het leek mijn ouders een goed idee om ons iets mee te geven van het geloof, dus ging ik naar een Christelijke basisschool waar iedereen gedoopt was, behalve ik. 

Elke maandag moest ik een psalmvers uit mijn hoofd leren en thuis begon ik iedereen te bekeren. En niet alleen thuis, maar ook op een vakantie waar ik samen met mijn opa en oma op een camping stond, ging ik met de bijbel onder de arm langs de ongelovigen om stukjes voor te lezen;-)

Op een dag begreep ik het niet meer. Hoe kan het nou zijn dat iemand die de meest slechte dingen doet die je je kunt voorstellen, maar wel gelooft, naar de hemel gaat en iemand die een goed mens is,maar niet gelooft, naar de hel gaat?

Sinds dat besef was het geloof zoals deze mij was aangeleerd, voor mij voorbij. 

Toch heb ik wel altijd gedacht of gevoeld dat er meer is dan alleen dit leven, maar pas nadat mijn vader overleed ben ik me er meer in gaan verdiepen. 

Voordat hij stierf, maakte ik mij zorgen of de grond waarin hij begraven zou worden niet te koud was. Maar tijdens zijn sterven voelde ik dat zijn ziel ons verliet en dat er alleen nog maar een omhulsel overbleef. Daardoor werd het afscheid nemen van zijn fysieke lichaam voor mij minder zwaar.  

Sinds ik zelf met energie werk is het voor mij nog duidelijker geworden. 

Wij zijn allemaal spirituele wezens die ons lichaam een tijdje lenen en dan weer doorgaan naar een plek waar alleen maar liefde is. Op een plek waar alleen maar liefde is, valt er minder te leren en ervaren voor ons als ziel en daarom komen wij dat hier op aarde doen, een plek waar dualiteit heerst. 

Je kunt het dus zien als een soort spel dat je speelt waarbij je steeds weer een andere rol aanneemt. 

Op het moment dat je sterft, verdwijnt de sluier van vergetelheid en herinner je je weer wie je bent en waar je vandaan komt. 

Natuurlijk is dit één van de zienswijzes die je kunt hebben over de dood en zijn er genoeg mensen die hier een ander beeld of gevoel bij hebben. En alles is prima. Wat wel van belang is dat het bespreekbaar is. De dood is nu eenmaal onderdeel van ons leven. 

Mocht je interesse hebben, hieronder 3 bijzondere boeken die over het leven voor- en na de dood gaan. 

  • Het sprookje van de dood’ van Marie-Claire van den bruggen
  • ‘Zielenreis’ van Michael Newton
  • ‘Ik ben er gewoon nog’ van Nicolette van Nieuwenhuizen 

‘K heb voor de dood al meer dan eens 

een lief gedicht geschreven

Ik neem hem wel eens op mijn schoot

Hij hoort zo bij het leven

Ik weet hoe bang ik was als kind

Wat heb ik ‘m geknepen

Hij was m’n vijand nu m’n vrind

Nu heb ik hem begrepen 

Hij heeft mij zijn geheim verteld 

En zo ben ik mijn angst ontgroeid

Voor mij is hij een open veld

Waar hemelhoog het voorjaar bloeit 

  • Toon Hermans-